دلم دیوانه ی توست 

در خلوت دلم ، در همنشینی با غمها ببین که چگونه میریزد اشک از این چشمها

این چشمهای خیس ، همان چشمهاییست که تو خیره به آن بودی در لحظه دیدار

میفهمی معنای دلتنگ شدن را ، میفهمی معنی انتظار را؟

نه ! دلتنگی آن نیست که مرا اینگونه محکوم به سکوت کرده است

انتظار آن نیست که اینگونه مرا محکوم به بیقراری کرده است

خیالی نیست ، من همچنان با خیال تو سر میکنم پس بیخیال...

بگذار در حال خودم باشم ، بگذار همچنان من دیوانه دیوانه ات باشم

مزاحم خلوتم نشو ، اگر مرا میخواهی سد راه اشکهایم نشو....

بگذار آرام شوم ، بگذار هر چه غم در دلم انباشته ، خالی شود....

این همان راهیست که هم تو خواستی در آن باشی  

و هم من خواستم تا آخرش با تو بمانم

پس چرا به بیراهه میروی، چرا مرا جا گذاشتی و برای خودت میروی؟

مرحبا ، تو دیگر کیستی ، دست هر چه بی وفاست را از پشت بستی....

خودم میدانم بد دردیست عاشقی و همچنان بیمارم ، تا کجا میخواهی بمانی ؟  

تا هر جا باشی من نیز میمانم...

عشق من هر از گاهی به یادم باشی بد نیست ،  

هر از گاهی هوای مرا داشته باشی جرم نیست

چه کنم ، دلم دیوانه ی توست ، هوایش را داشته باش که  

دلم تمام دلخوشی اش به توست...  

بعد از من ای زهرای من بیمار گردی

از دشمنان من دگر بیزار گردی

اول کسی هستی که نزد من بیایی

از دانه، نان کردن دگر بیکار گردی

 اینک به فکر کوچه های تنگ هستم

در بین کوچه دخترم بی یار گردی

فکری به حال چهره ی نورانیت کن

از ضربه ی پی در پیش غمبار گردی

آنگه جهان دور سرت می گردد ای جان

بهر جهان چون نقطه ی پرگار گردی

ای ساقه و ای ریشه ی اصل رسالت

از میوه های داغ و غم پر بار گردی

ای کاش می مردم نمی گفتم پس از من

در پیش چشم امتم هم خار گردی

روی در بیتت تو مسماری ندیدی؟

ای  داد من زخمی ز آن مسمار گردی

ای جان من از بعد من مشغول دفع

ظلم و بلا از حیدر کرار گردی

گر که بخواهی پا شوی از جایت ای جان

با دست خود منت کشِ دیوار گردی

همچون تمام مردم مظلوم عالم

مظلومِ ظلم درهم و دینار گردی

ای وای از سیلی و از دشنام دشمن

نیلی ز سیلی های لا کردار گردی